Miniatury #4: Pióro

Pióro wyrabia charakter, mawiał jej ojciec, a dziś, po latach, jest już pewna, że nie miał on wcale na myśli charakteru pisma…

Lekko połyskująca srebrna stalówka czarnego pióra sunęła gładko po różowej kartce, zostawiając po sobie cienkie koślawe linie. Wysuwając koniuszek języka, starając się ze wszystkich sił zapanować nad drżącą ręką, zastanawiała się czy nie wstydzi się ono tych dziecięcych kulfoniastych liter? Może nie miało ochoty być wyciągane po kryjomu ze stojącego w ciasnym przedpokoju czarnego skórzanego neseserka? Czy w takich chwilach marzyło ono o tym by jak najszybciej trafić w ręce swego prawowitego właściciela, a jej ojca?

Miała swoje pióro, zielonego Pelikana z białą zakrętką w drobne żabki, którym pisała w szkole na lekcjach, ale ojcowy Parker miał w sobie coś dostojnego, dorosłego! Tylko on sprawiał, że życie bohaterów Najciekawszej Na Świecie Powieści, pisanej na kartach różowego pamiętnika, stawało się barwne i faktycznie ciekawe.

Na zakończenie każdego tajemnego seansu sięgała po chusteczkę i z namaszczeniem wycierała każdą najmniejszą plamkę, wszelkie dowody swojego nielegalnego użytkowania. W zacienionym przedpokoju, uważając by nikt się nie zorientował, delikatnie wsuwała przedmiot swoich marzeń i wzdychań na miejsce, nie zauważając, że ojciec dokładnie widział jej odbicie w wiszącym w przedpokoju lustrze.

Nie wiedziała, że uśmiechał się pod wąsem zadowolony, bo udało mu się zaszczepić w swojej córce miłość do stalówek i atramentów…

  • Ładne te miniaturki! Sama od niedawna piszę piórem – coś w tym jest :)

    • Ewa

      Dziękuję :)
      Ja już tak przywykłam (praktycznie całe życie piórem), że długopisem zwykłym bazgrzę jak kura pazurem ;)

  • relskias

    Nie wiem, jak brzmiało dokładnie zadanie pisarskie, ale miniatura wyszła Ci urocza i klimatyczna.

    • Ewa

      Dziękuję <3
      Zadanie było takie, by opisać przedmiot, ale i tym opisem przekazać jakąś historię.

      • relskias

        No to wywiazalas się w stu procentach:)

        • Ewa

          jupiii! :)

  • Olga M

    Nie wiem jak to robisz, ale po przeczytaniu Twoich tekstów zawsze jest mi ‚odrobinę lepiej’. Jeszcze nigdy nie zawiodłam sie na żadnej z historii. Z niecierpliwością czekam na następne.

  • Grażyna Kulig

    A nie mialo byc przedmiot swoich/jej marzen, bo caly czas piszesz o kims a tu nagle o sobie. Tak jakos mi to podpadlo podczas czytania. Chyba ze to tak mialo być, ja to zawsze z polskiego mialam pod górkę ;) Poza tym lubie czytac to co piszesz, szkoda ze czesto widze posta, a nie mam na to najzwyczajniej czasu, a pozniej sie jakos zapomina.

    • Ewa

      Oczywiście, że masz rację! Czytałam to 100 razy a i tak przeoczyłam :D Dziękuję!
      Ja teraz spróbuję bardziej regularnie pisać, to może jak będziesz miała chwilę i będziesz chciała coś poczytać „do kawy”, to będzie czekać :)